ထရမ့် – ရှီ တည်ငြိမ်ရေးနဲ့ ကျားသနားမှ နွားချမ်းသာမယ့် မြန်မာ့အရေး

အမေရိကန်အနေနဲ့ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီရေးနဲ့ တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင် တော်လှန်ရေး အင်အားစုတွေကို၊ ပြိုင်ဘက် အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေ လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ သတ္တုတွင်းတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် တံခါးမှူးတွေအဖြစ် သက်သက်သဘောမထားဘဲ ဖက်ဒရယ်အနာဂတ်အတွက် မိတ်ဖက်တွေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသင့်ပါတယ်။ ဒါက မြန်မာနိုင်ငံကို ကြားခံစစ်တလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အထိ မလိုပါဘူး။ ကျရှုံးနေတဲ့ စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ တရုတ်က စီမံခန့်ခွဲတဲ့ လက်အောက်ခံနိုင်ငံတစ်ခု မဖြစ်သွားအောင် မြန်မာနိုင်ငံကို ကူညီပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။

အမေရိကန်- တရုတ် ဆက်ဆံရေး တည်ငြိမ်လာတာဟာ ကောင်းတဲ့သဘောပါ။ အရှေ့တောင်အာရှက ဘယ်နိုင်ငံကမှလည်း အင်အားကြီးနိုင်ငံ နှစ်ခုကြား စစ်ဖြစ်တာကို မလိုလားကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံငယ်လေးတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး တည်ဆောက်ထားတဲ့ “အပြုသဘောဆောင်တဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် တည်ငြိမ်ရေး” ဆိုတာဟာ လက်တွေ့ကျတဲ့ မူဝါဒတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေရိကန်ရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် နောက်ဆုတ်သွားမှု သက်သက်ပါပဲ။

မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့၊ အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ အပေးအယူလုပ်မှုတွေကြားထဲ တော်လှန်ရေးကို ပစ်ထားခဲ့တာဟာ၊ ပြည်သူတွေကို “ကျားသနားမှ နွားချမ်းသာမယ်” ဆိုတဲ့ မြန်မာစကားပုံလို အခြေအနေမျိုးဆီ တွန်းပို့လိုက်တာပါ။

ထရမ့်- ရှီ တို့ရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် တည်ငြိမ်ရေးဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ပေကျင်းနဲ့ ဝါရှင်တန်မှာတော့ အေးချမ်းတဲ့လေသံမျိုး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ ဒါဟာ ပိုပြီးခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေပါတယ်၊ “အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေက တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းတွေကို မကျော်ဖို့ သဘောတူလိုက်ကြရင်၊ အဲဒီကြားထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးမှာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။

(Asia Times တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့် The cost of Trump-Xi detente will be paid in Myanmar ဆောင်းပါးကို စာရေးသူ ကိုယ်တိုင် မြန်မာလို ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။)(ငြိမ်းချမ်းအေးသည် ဝါရှင်တန်ဒီစီ အခြေစိုက် သတင်းစာဆရာနှင့် စာရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မြန်မာ၊ အမေရိကန်၊ တရုတ် နှင့် ဒေသတွင်းရေးရာများကို ရေးသားနေသူ ဖြစ်သည်။ ယခင်က BBCနှင့် VOA တို့တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။)