အမှိုက်ပုံများ ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်နေ၍ အင်ဒိုနီးရှား စွန့်ပစ်အမှိုက်အရေးအခင်း၏ 'အချိန်ကိုက်ဗုံး' နှင့် ရင်ဆိုင်ရ

ဘာလီ၏ အမှိုက်ပြဿနာကား အဘယ်နည်း။

ဘာလီတွင် အမှိုက်များသည် အများအားဖြင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် မုတ်သုံရေစီးကြောင်းများက ပလတ်စတစ်နှင့် အမှိုက်သရိုက်များကို ၎င်း၏ကမ်းခြေများသို့ လှိုင်းလုံးများအဖြစ် သယ်ဆောင်လာလေ့ရှိသည်။

သို့သော် လက်ရှိပြဿနာမှာ ကွဲပြားခြားနားသည်။

အချို့သော ရပ်ကွက်များတွင် စည်းမျဉ်းအသစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးမှုများက ဒေသခံများကို ၎င်းတို့၏အမှိုက်များကို လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းများနှင့် ရေမြောင်းများထဲသို့ မီးရှို့ခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခြင်းများ ပြုလုပ်စေခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားဘာလုပ်ရမှန်းမသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘာလီသည် ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် တစ်ရက်လျှင် အမှိုက်တန်ချိန် ၃,၄၀၀ ခန့် ထုတ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ၂၉ ရာခိုင်နှုန်းခန့် သို့မဟုတ် တန်ချိန် ၉၁၆ ခန့်သာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့ကြောင်း ဘာလီ၏ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်အေဂျင်စီ၏ အဆိုအရ သိရသည်။

ဖိအားသည် ကျွန်းတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ညီညီညာညာ ပျံ့နှံ့မနေပါ။

မဟာဆာရာဆွာတီတက္ကသိုလ်မှ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ ရှန်တာ အန်ဂါ မဟာရာနီ (Shinta Enggar Maharani) က ပြဿနာသည် ခရီးသွားလုပ်ငန်းဗဟိုပြု တောင်ပိုင်းဘာလီတွင် ပိုမိုဆိုးရွားကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်း၏မြို့တော် ဒန်ပါဆာ (Denpasar) နှင့် ဘာဒွန်း (Badung) တို့တွင် ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုဒေသများတွင် ဟိုတယ်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ ဗီလာများ၊ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပြောင်းလဲနေသော မြို့ပြနေထိုင်မှုပုံစံများက ကျေးလက်ဒေသများထက် အမှိုက်များကို ပိုမိုများပြားစွာ ထုတ်လုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်များမှာ (သူတို့ရဲ့အမှိုက်တွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့) စနစ်တစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြယ်လေးပွင့်နဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်ဟိုတယ်တွေထက် ဟိုတယ်ငယ်လေးတွေက ပိုများပါတယ်" ဟု သူမက ပြောသည်။

"တကယ်တမ်းမှာ အဆိုးဆုံးကတော့ ဗီလာတွေပါပဲ၊ အများစုက မှတ်ပုံတင်ထားခြင်းမရှိပါဘူး။"

ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် အရှေ့တောင်အာရှ၏ အကြီးဆုံးစီးပွားရေးနိုင်ငံတွင် အမှိုက်များကို ပွင့်လင်းစွာ စွန့်ပစ်ခြင်းနှင့် အမှိုက်ပုံများပေါ်တွင် မှီခိုခြင်းတို့သည် အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှု၏ အဓိကနည်းလမ်းများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အင်ဒိုနီးရှားသည် ၂၀၁၃ ခုနှစ်တွင် ပွင့်လင်းအမှိုက်ပုံများကို ပိတ်ပင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပွင့်လင်းလယ်ကွင်းများ သို့မဟုတ် အမှိုက်ပုံများတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အမှိုက်များကို စွန့်ပစ်ခြင်းက မြေဆီလွှာနှင့် ရေကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း၊ အဆိပ်သင့်ဓာတ်ငွေ့များ ထုတ်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများအတွက် ပြင်းထန်သော ပြည်သူ့ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အန္တရာယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမှသာ ထိုအစီအမံကို အပြည့်အဝ အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဘာလီတွင် ဒန်ပါဆာရှိ ဆူဝမ် (Suwung) အမှိုက်ပုံသည် အဓိကအမှိုက်ပုံဖြစ်ပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝနေပြီဖြစ်သည်။

ရှန်တာက ဆူဝမ်သည် မူလက အမှိုက်ခွဲခြားခြင်းအပါအဝင် သင့်လျော်သော အမှိုက်စီမံခန့်ခွဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်၏ အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးစွန့်ပစ်ရာနေရာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ယင်းအစား ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပွင့်လင်းအမှိုက်စွန့်ပစ်ရာနေရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဒန်ပါဆာ၊ ဘာဒွန်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများမှ ရောနှောထားသော အမှိုက်များကို လက်ခံခဲ့သည်။ ဘာလီအရာရှိများက ကျွန်း၏အမှိုက်များ၏ ၆၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ အော်ဂဲနစ်ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် စွန့်ပစ်သောအခါ မီသိန်းဓာတ်ငွေ့၊ အနံ့အသက်၊ စိမ့်ထွက်ရေနှင့် မီးဘေးအန္တရာယ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

အစိုးရသည် သြဂုတ်လ ၁ ရက်နေ့မှစ၍ ဆူဝမ်ကို အပြီးအပိုင် ပိတ်သိမ်းလိုပြီး ထိုအတောအတွင်း အော်ဂဲနစ်အမှိုက်များကိုသာ ထိုနေရာတွင် စွန့်ပစ်နိုင်သည်။