အခြေချနေထိုင်သူတို့၏ အကြမ်းဖက်မှုများကြားတွင် ပါလက်စတိုင်းတို့အတွက် မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်များသည် အကာအကွယ်မဖြစ်
AI Summary
အနောက်ဘက်ကမ်းရှိ တေဘေးလမ်းဆုံအနီးတွင် အစ္စရေးအခြေချနေထိုင်သူများသည် ပါလက်စတိုင်းလူမျိုးများကို ၎င်းတို့၏မြေများမှ အတင်းအကျပ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်စေရန် ကြိုးပမ်းလျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ပါလက်စတိုင်းပိုင်မြေများကို သိမ်းပိုက်ရန်နှင့် ၎င်းတို့၏နယ်မြေများကို ချဲ့ထွင်ရန် ရည်ရွယ်ပြီး၊ ၁၉၄၈ ခုနှစ် နာ့ခ်ဘာ (Nakba) ကတည်းက စတင်ခဲ့သော လူမျိုးတုံးသန့်စင်မှု၏ အဆက်အဖြစ် ရှုမြင်နိုင်သည်။ မိုဟာမက် မလီဟတ်ဒ်နှင့် ၎င်း၏မိသားစုအပါအဝင် ပါလက်စတိုင်းအမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ဘီဒူအင်ကျေးရွာများမှ ဒေသခံများ ထိခိုက်နစ်နာလျက်ရှိသည်။ အခြေချနေထိုင်သူများသည် ဆူးကြိုးများချခြင်း၊ ခြံစည်းရိုးများဖြတ်တောက်ခြင်း၊ သီးနှံများဖျက်ဆီးခြင်း၊ ရေပိုက်နှင့် လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးများ ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ ဒေသခံများကို ရိုက်နှက်ခြင်းတို့ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။ နီရီယာ ဘင် ပါဇီ ကဲ့သို့သော ပိတ်ဆို့အရေးယူခံထားရသည့် အခြေချနေထိုင်သူများက ဤလုပ်ရပ်များကို ဦးဆောင်နေပြီး၊ ကုလားအုတ်များအသုံးပြုကာ မြေယာသိမ်းပိုက်မှုများကိုပါ လုပ်ဆောင်လျက်ရှိသည်။ ယခင်က အခြေချနေထိုင်သူများ မရောက်နိုင်ဟု ယူဆခဲ့သော Area B ဒေသများအထိ အခြေချနေထိုင်သူများ၏ ကျူးကျော်မှုများ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ပါလက်စတိုင်းကျေးရွာများစွာ ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ကာ ကျန်ရှိနေသူများလည်း ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်။ ဤအခြေအနေသည် ပါလက်စတိုင်းလူမျိုးများအတွက် နေရပ်စွန့်ခွာရမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ဆက်လက်ရင်ဆိုင်နေရသည့် အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။
တေဘေးလမ်းဆုံ၊ သိမ်းပိုက်ခံ အနောက်ဘက်ကမ်း - မလီဟတ်ဒ်ဝင်း ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ချထားသော ဆူးကြိုးများသည် အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ဧည့်သည်များ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲစေသည်။
သို့သော် ၅၇ နှစ်အရွယ် မိုဟာမက် မလီဟတ်ဒ်က ထိုဆူးကြိုးများသည် အခြေချနေထိုင်သူများကို မြင်သာအောင် အချိန်ဆွဲရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ "သူတို့မှာ ဖြတ်စက်တွေရှိတယ်" ဟု ခြံစည်းရိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူကပြောသည်။ "သူတို့လာပြီး ဖြတ်ကာ တွန်းဖောက်ဝင်ရောက်ကြတယ်"
မလီဟတ်ဒ်သည် နေရပ်စွန့်ခွာရခြင်းနှင့် မစိမ်းပါ။ ၎င်း၏မိသားစုသည် ၁၉၄၈ ခုနှစ် နာ့ခ်ဘာ (Nakba) သို့မဟုတ် "ဘေးဆိုးကြီး" တွင် နှင်ထုတ်ခံရသူများထဲမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အစ္စရေးနိုင်ငံ တည်ထောင်စဉ် ပါလက်စတိုင်းလူမျိုး ၇၅၀,၀၀၀ ကို ၎င်းတို့၏ ဇာတိမြေမှ လူမျိုးတုံးသန့်စင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်နှစ်အကြာတွင် သူနှင့်သူ့ကလေးများသည် အရှေ့ဘက်တောင်ကုန်းများရှိ သိုးကျောင်းသားအသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်သော မူဂါယီယာ အယ်လ်-ဒေယာ (Mughayyir al-Deir) မှ အခြေချနေထိုင်သူများ၏ အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့သည် တေဘေးလမ်းဆုံ၏ အနောက်မြောက်ဘက် တစ်ကီလိုမီတာခန့် (၀.၆ မိုင်ခန့်) အကွာရှိ ဤမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ၎င်း၏အမည်ဖြင့် တာဘူ (tabu) ခေါ် တရားဝင်မြေစာရင်းစာချုပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု သူကဆိုသည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း လမ်းဆုံ၏ အရှေ့ဘက်နှင့် တောင်ဘက်ရှိ ပါလက်စတိုင်း ဘီဒူအင် (Bedouin) ကျေးရွာများအားလုံး အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့ရာ၊ အခြေချနေထိုင်သူများ၏ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုဇုန်သည် ယခုအခါ လမ်းမ ၄၄၉ (Route 449) တစ်လျှောက်ရှိ ဤနေရာအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အစ္စရေးလုံခြုံရေးနှင့် ပါလက်စတိုင်း အရပ်ဘက်ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် တရားဝင်ပူးတွဲရှိသော ဒေသများအထိ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီကအထိ အော်စလိုလုပ်ငန်းစဉ် (Oslo Process) မှ Area B အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ဤဒေသများသည် အခြေချနေထိုင်သူများ မရောက်နိုင်သော နေရာများအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ ဘီဒူအင်များ စွန့်ခွာခဲ့သော မြေများ ဗလာဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ အခြေချနေထိုင်သူများလည်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
"အခြေချနေထိုင်သူတွေက ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်လာကြတယ် - မူဂါယီယာ အယ်လ်-ဒေယာ က အခြေချနေထိုင်သူတွေပါပဲ" ဟု မလီဟတ်ဒ်က ရှင်းပြသည်။
ဒေသခံများက ထိုဒေသရှိ အကြမ်းဖက်ဆုံး အခြေချနေထိုင်သူများသည် နီရီယာ ဘင် ပါဇီ (Neria Ben Pazi) နှင့် ဆက်စပ်သော ကွန်ရက်တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ဥရောပသမဂ္ဂ၊ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း၊ ဩစတြေးလျနှင့် ဂျပန်တို့အပါအဝင် အခြားနိုင်ငံများမှ ပိတ်ဆို့အရေးယူခံထားရသော အခြေချနေထိုင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရာမာလာ (Ramallah) အရှေ့ဘက်ဒေသများမှ ပါလက်စတိုင်းလူမျိုးများကို အတင်းအကျပ် နေရာရွှေ့ပြောင်းမှု အများစုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး မူဂါယီယာ အယ်လ်-ဒေယာ ရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး ကြိုးပမ်းမှုများကိုလည်း ထောက်ပံ့ခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသည်။ ဒေသခံစောင့်ကြည့်သူများက ဘင် ပါဇီသည် ယခုအခါ အနောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက်တွင် "နှစ်ဆယ်ကျော်" သော စခန်းငယ်များ (outposts) ကို တည်ထောင်ထားသည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။
ထိုဒေသရှိ မိသားစုများ၏ ပြောကြားချက်အရ အခြေချနေထိုင်သူများသည် ညဘက်တွင် မြည်းများနှင့် နိုင်ငံတော်ရန်ပုံငွေဖြင့် တရားမဝင်စခန်းငယ်များရှိ အခြေချနေထိုင်သူများအား ပေးအပ်ထားသော မြေပြင်အမျိုးမျိုးသွားယာဉ်များဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခြံစည်းရိုးများကို ဖြတ်တောက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ သိုးအုပ်များကို စိုက်ပျိုးမြေများပေါ်သို့ မောင်းနှင်ကာ အစာနှင့် မြက်ခြောက်များကို ဖျက်ဆီးကြပြီး ရေပိုက်များနှင့် လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ကြသည်။
တောင်ကုန်းပေါ်မှ လူငယ်များ (အခြေချနေထိုင်သူများထဲမှ အတွေးအခေါ်အရ အစွန်းရောက်ဆုံးသူအချို့ကို ပေးထားသည့် အမည်) သည် ၎င်းတို့၏ နေ့စဉ်ကျူးကျော်မှုများအတွင်း သစ်သား သို့မဟုတ် သတ္တုတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်လာကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒေသခံများကို ရိုက်နှက်ကန်ကျောက်ကြသည်။ နေ့ဘက်တွင် ၎င်းတို့သည် လှည့်လည်သွားလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ သိုးအုပ်များကို ပါလက်စတိုင်းမိသားစုများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာကြကာ မလီဟတ်ဒ်ဝင်းဘေးရှိ သံလွင်ခြံများပေါ်တွင် ၎င်းတို့၏ သိုးအုပ်များက အဆက်မပြတ် စားကျက်ချကြသည်။
မလီဟတ်ဒ်ဝင်း၏ အပေါ်ဘက်တွင် အဆောက်အအုံတစ်ခုနှင့် မြေကွက်ငယ်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ ပါလက်စတိုင်းပိုင်ရှင်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် စွန့်ပစ်ထားသည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း အခြေချနေထိုင်သူများသည် ခြံစည်းရိုးကို ဖြတ်တောက်ကာ ကုလားအုတ် ၂၀ ကောင်ကို ယူဆောင်လာပြီး ထိုမြေပေါ်တွင် မွေးမြူစားကျက်ချထားသည်။ ထိုမြေသည် လမ်းမ ၄၄၉ ၏ တောင်ဘက်ခြမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဘီဒူအင်အိမ်များ စုဝေးရာ၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုကုလားအုတ်များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုဒေသကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အသိုင်းအဝိုင်းများအား အကာအကွယ်ပေးနေသော အစ္စရေးလှုပ်ရှားသူတစ်ဦး၏ ပြောကြားချက်အရ ဂျော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်း (Jordan Valley) ရှိ တရားမဝင်စခန်းငယ်မှ အခြေချနေထိုင်သူများထံမှ ငှားရမ်းယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိရောက်စွာဆိုရသော် အခြေချနေထိုင်သူများ၏ နောက်ဆုံးတွန်းအားကို အားဖြည့်ရန်အတွက် အနောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက် သိုးအုပ်များကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့က အိုင်းန် ဆာမီယာ (Ein Samiya)၊ အယ်လ်-မူအာရာဂျတ် (al-Mu'arrajat)၊ မူဂါယီယာ အယ်လ်-ဒေယာ (Mughayyir al-Deir)၊ မစ်ခ်မတ်စ် (Mikhmas)၊ ရပ်စ် အယ်လ်-အိုင်းန် အယ်လ်-အော်ဂျာ (Ras al-Ein al-Auja) တို့ကို ဗလာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြပြီ" ဟု မလီဟတ်ဒ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"သူတို့က ဒီနေရာကိုလည်း အပြီးသတ်ချင်တယ်၊ ပြီးရင် နောက်တစ်နေရာကို ထပ်ရွှေ့ကြဦးမှာပဲ"