ဆိုမာလီယာသည် အချိန်မနှောင်းမီ နိုင်ငံရေးသဘောတူညီမှု လိုအပ်နေသည်

ဆိုမာလီယာသည် ရွေးကောက်ပွဲ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး အသွင်ကူးပြောင်းရေးအတွက် သဘောတူညီထားသော လမ်းကြောင်းမရှိဘဲ ၎င်း၏ မကြာသေးမီက သမိုင်းတွင် အန္တရာယ်အရှိဆုံး အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အစိုးရနှင့် အတိုက်အခံတို့အကြား အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုနှင့် ဗြိတိန် ဦးဆောင်သော ဆွေးနွေးပွဲများသည် မေလ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ပျက်ပြားသွားခဲ့ရာ၊ ထိုနေ့သည် သမ္မတ ဟာဆန် ရှိတ် မိုဟာမွဒ်၏ မူလလေးနှစ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးရမည့်နေ့ဖြစ်ပြီး အဓိက ဖက်ဒရယ်အဖွဲ့အစည်းများ၏ တရားဝင်မှုကို ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးခံရစေခဲ့သည်။

ဆိုမာလီယာဆိုင်ရာ အမေရိကန် သံအမတ်ကြီး ဂျပ်စတင် ဒေးဗစ်နှင့် ဗြိတိန်သံအမတ် ချားလ်စ် ကင်းတို့သည် နှစ်ဖက် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအား နိုင်ငံရေး အသွင်ကူးပြောင်းရေး လမ်းပြမြေပုံနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောတူညီမှုရရှိရန် ကြိုးပမ်းစည်းရုံးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကြိုးပမ်းမှု မအောင်မြင်ခြင်းကြောင့် နိုင်ငံသည် အဆိုးရွားဆုံး အချိန်တွင် သဘောတူညီထားသော ရှေ့ဆက်သွားမည့် လမ်းကြောင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

၂၀၀၈ ခုနှစ်မှစ၍ ဆိုမာလီယာသည် ကမ္ဘာ့အထိခိုက်လွယ်ဆုံး နိုင်ငံများထဲမှ တစ်နိုင်ငံအဖြစ် မကြာခဏ သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သမ္မတ မိုဟာမွဒ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် နိုင်ငံသည် ၎င်း၏ရှင်သန်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော နိုင်ငံရေးပိတ်ဆို့မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤအကျပ်အတည်းသည် လုံခြုံရေးမရှိခြင်း၊ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ဒုက္ခများ၊ စီးပွားရေး မတည်ငြိမ်မှု၊ ကျယ်ပြန့်သော အဂတိလိုက်စားမှုနှင့် ပြောင်းလဲနေသော ပထဝီနိုင်ငံရေး ပြိုင်ဆိုင်မှုများကြားတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

အကျပ်အတည်း၏ အဓိကအချက်မှာ ဆိုမာလီနိုင်ငံ၏ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ သဘောသဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ ဆိုမာလီလန်သည် လွတ်လပ်ရေးကို ရှာဖွေနေပြီး ပန့်လန်နှင့် ဂျူဘာလန်တို့ကမူ ဖက်ဒရယ်အစိုးရနှင့် ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်ထားသည်။ အယ်လ်-ရှာဘတ်သည် နိုင်ငံ၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းများနှင့် အဓိကလမ်းများကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဖက်ဒရယ်အစိုးရနှင့် အနည်းဆုံး ဖက်ဒရယ်ပြည်နယ်သုံးခုတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်များကို ကျော်လွန်၍ ဆောင်ရွက်နေကြသည်။ သတ်မှတ်ထားသော ရွေးကောက်ပွဲပြက္ခဒိန်သည် မဲပေးခြင်းမရှိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပါလီမန်၏ လေးနှစ်သက်တမ်းသည် ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဧပြီလတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သမ္မတ၏ သက်တမ်းမှာ တစ်လအကြာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ကို အစားထိုးရန် ရွေးကောက်ပွဲ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး အသွင်ကူးပြောင်းရေးအတွက် သဘောတူညီထားသော လမ်းပြမြေပုံ မရှိသေးပေ။

အငြင်းပွားဖွယ်ရာ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုတွင် အစိုးရသည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေကို တစ်ဖက်သတ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ၎င်း၏ပြိုင်ဘက်များက ကိုယ်ကျိုးရှာသည်ဟု ရှုမြင်သော ရွေးကောက်ပွဲဥပဒေကို ပြဋ္ဌာန်းခဲ့ကာ ၎င်းတို့က တစ်ဖက်သတ်ဆန်သည်ဟု ပယ်ချသော ရွေးကောက်ပွဲကော်မရှင်ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်တာကာလအတွင်း အုပ်ချုပ်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေးနှင့် တရားစီရင်ရေး အာဏာများသည် သမ္မတ မိုဟာမွဒ်၏ လက်ထဲတွင် ပိုမိုစုစည်းလာခဲ့သည်။

ဆိုမာလီယာ၏ အမျိုးသားအတိုက်အခံအဖွဲ့အစည်းများအပြင် ပန့်လန်နှင့် ဂျူဘာလန်တို့ကပါ အစိုးရ၏ လုပ်ရပ်များကို အာဏာသိမ်းယူမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ပယ်ချခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့က ဆိုမာလီယာ၏ နိုင်ငံရေးအခြေချမှုကို ထင်ဟပ်ပြသော ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေသည် နိုင်ငံ၏ဥပဒေအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်ဟု ငြင်းခုံကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဆိုမာလီယာသည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေဆိုင်ရာ တရားဝင်မှုအတွက် အပြိုင်အဆိုင် တောင်းဆိုမှုနှစ်ခုကြားတွင် ပိတ်မိနေသည်။ အစိုးရဘက်ကမူ ဆိုမာလီယာအတွက် ကြာရှည်စွာ ရှာဖွေခဲ့သော ဒီမိုကရေစီပန်းတိုင်ကို ရှေ့ရှုနေသည်ဟု ထိန်းသိမ်းထားပြီး ၎င်းမှာ သွယ်ဝိုက်သော၊ မျိုးနွယ်စုအခြေခံ ရွေးချယ်မှုမှ တစ်ဦးတစ်မဲစနစ် ရွေးကောက်ပွဲသို့ ကူးပြောင်းခြင်းဖြစ်ကာ သမ္မတသက်တမ်းကို လေးနှစ်မှ ငါးနှစ်အထိ တိုးမြှင့်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ပြင်ဆင်ချက်များကို ပါလီမန်က တရားဝင် အတည်ပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

တစ်လောကလုံး မဲပေးခွင့်နှင့် ပါတီအခြေခံ နိုင်ငံရေးသည် ဆိုမာလီလူမျိုးများအတွက် ဝေးကွာသော မျှော်မှန်းချက်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ ဤအခြေအနေမှန်ကို အသိအမှတ်ပြုကာ အစိုးရနှင့် အတိုက်အခံ နှစ်ဖက်စလုံးသည် မျိုးနွယ်စုအခြေခံ အာဏာခွဲဝေမှုစနစ်ကို ဆက်လက်လက်ခံထားကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ပြည်နယ်နှင့် ဖက်ဒရယ်အဆင့်များတွင် မျိုးနွယ်စုများကို ကိုယ်စားပြုသော ပါလီမန်အမတ်များကို မည်သို့ရွေးချယ်သင့်သည်ဆိုသည့်အပေါ် သဘောထားကွဲလွဲနေကြသည်။ အစိုးရသည် တစ်နှစ်သက်တမ်းတိုးမြှင့်ရန် ကြိုးပမ်းနေပြီး ဝေဖန်သူများက အာဏာကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရန် ကူညီလိမ့်မည်ဟု ဆိုသော မျိုးနွယ်စုကိုယ်စားလှယ်များအတွက် ရွေးကောက်ပွဲစနစ်ကို အဆိုပြုထားသည်။ အတိုက်အခံကမူ မျိုးနွယ်စုများက ၎င်းတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို ရွေးချယ်မည့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော သွယ်ဝိုက်ရွေးကောက်ပွဲ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ထောက်ခံသည်။

ဤနိုင်ငံရေးပြိုကွဲမှုသည် ပြင်းထန်သော လုံခြုံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ မြို့တော်၏ လုံခြုံရေး တိုးတက်လာသော်လည်း အထူးသဖြင့် ဆိုမာလီယာတောင်ပိုင်း-အလယ်ပိုင်းတွင် ကျယ်ပြန့်သော အကြမ်းဖက်မှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။ ACLED ဒေတာဘေ့စ်အရ ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတစ်ဝန်း သေဆုံးသူဦးရေသည် စံချိန်တင် မြင့်တက်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပဋိပက္ခကြောင့် သေဆုံးမှု အများစုအတွက် အယ်လ်-ရှာဘတ်တွင် တာဝန်ရှိသည်။ လက်ရှိအစိုးရ၏ လေးနှစ်တာကာလအတွင်း အဆိုပါဒေတာများအရ နိုင်ငံတစ်ဝန်း သေဆုံးသူ ထောင်ပေါင်းများစွာရှိခဲ့ပြီး အဓိကအားဖြင့် ဘာနာဒီယာ၊ အောက်ရှာဘယ်လီ၊ အောက်ဂျူဘာနှင့် ဟီရန်တို့တွင် စုစည်းနေသည်။

ဤအကျပ်အတည်းသည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုနှင့် စီးပွားရေးအခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာနေချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ နိုင်ငံတစ်ဝန်း မိုးရွာသွန်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု အေဂျင်စီများက ဆိုမာလီလူမျိုး သန်းပေါင်းများစွာသည် စားနပ်ရိက္ခာ မလုံခြုံမှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း သတိပေးထားသည်။ နိုင်ငံတကာ လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှု ကြိုးပမ်းမှုများသည် ဆင်းရဲမွဲတေမှု၊ နေရပ်စွန့်ခွာရမှုနှင့် ပဋိပက္ခများကြောင့် ထိခိုက်ခံရသူများကို ကူညီရန် ရန်ပုံငွေရှာဖွေရာတွင် ရုန်းကန်နေရသည်။ ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် ထရန့်အစိုးရက USAID ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း နိုင်ငံခြားအကူအညီများ လျော့ကျလာခဲ့ပြီး ဆိုမာလီယာ၏ ပြည်တွင်းဝင်ငွေ-ဂျီဒီပီ အချိုးအစားမှာမူ တစ်လုံးတည်းသော ဂဏန်းနိမ့်ပိုင်းတွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ နိုင်ငံ၏ ရေရှည်တည်တံ့မှုနှင့် တတ်နိုင်မှုအပေါ် စိုးရိမ်မှုများကြောင့် လူအများအပြားသည် သဘာဝအရင်းအမြစ်အခြေခံ စီးပွားရေးကို ဦးတည်ကြည့်ရှုလာကြပြီး အထူးသဖြင့် တူရကီသည် ဆိုမာလီယာ၏ ရေနံနှင့် ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းကဏ္ဍများတွင် ၎င်း၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကို တိုးချဲ့လာသည်နှင့်အမျှ ဖြစ်သည်။

အဂတိလိုက်စားမှုသည် နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများအပေါ် ပြည်သူလူထု၏ ယုံကြည်မှုကို ပိုမိုအားနည်းစေခဲ့သည်။ အဂတိလိုက်စားမှု အမြင်ညွှန်းကိန်းအရ ဆိုမာလီယာသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဂတိလိုက်စားမှု အများဆုံးနိုင်ငံများထဲမှ တစ်နိုင်ငံအဖြစ် အစဉ်အမြဲ သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ ကျယ်ပြန့်သော အဂတိလိုက်စားမှုသည် အုပ်ချုပ်ရေး၏ ကဏ္ဍတိုင်းနီးပါးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ အစိုးရ၏ မြေယာစီမံခန့်ခွဲမှု ချဉ်းကပ်ပုံသည် ဤစိုးရိမ်မှုများကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့ပြီး ဝေဖန်သူများက စစ်ပွဲအတွင်း အစိုးရပိုင်မြေများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သူများကို အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး ထိုမြေအချို့ကို သင့်လျော်သော လုပ်ငန်းစဉ်မရှိဘဲ ကုန်သည်များထံ ရောင်းချခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။ ယခင်အစိုးရများထံမှ တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများရှိသော နိုင်ငံသားများစွာသည်လည်း ၎င်းတို့၏ နေအိမ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

ဤပြည်တွင်းဖိအားများကို ဒေသတွင်းနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပြိုင်ဆိုင်မှုများက ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။ ဆိုမာလီယာသည် အာဖရိကဦးချိုဒေသ၊ အေဒင်ပင်လယ်ကွေ့၊ ပင်လယ်နီနှင့် အိန္ဒိယသမုဒ္ဒရာ အနောက်ပိုင်းတို့တွင် ပြင်းထန်လာသော ပြိုင်ဆိုင်မှုများကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ၎င်း၏ ကွဲပြားနေသော နိုင်ငံရေးအလွှာသည် ဤစိန်ခေါ်မှုများကို စည်းလုံးသောနိုင်ငံအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဒေသများ၊ မျိုးနွယ်စုများနှင့် ပြိုင်ဘက်နိုင်ငံရေးအုပ်စုများမှတစ်ဆင့် စီမံခန့်ခွဲနေသည်။ မတူညီသော အုပ်စုများသည် ဒေသတွင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံများနှင့် အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံအသီးသီးနှင့် ပူးပေါင်းထားကြသည်။

တူရကီ၊ ဆော်ဒီအာရေဗျ၊ အစ္စရေး၊ အာရပ်စော်ဘွားများပြည်ထောင်စု၊ အီရန်နှင့် အီဂျစ်အပါအဝင် ဒေသတွင်း ပါဝင်သူများသည် အာဖရိကဦးချိုဒေသတွင် ပိုမိုတက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားလာကြသည်။ အစ္စရေးသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဆိုမာလီလန်ကို တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည့် ပထမဆုံးနိုင်ငံ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ပြိုင်ဘက်ဒေသတွင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံများအကြား ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ပြင်းထန်စေခဲ့ကာ ဒေသတွင်း ပြောင်းလဲနေသော ပထဝီနိုင်ငံရေးအခြေအနေများကြားတွင် ဆိုမာလီယာနှင့် ဆိုမာလီလန်တို့အပေါ် ပိုမိုအာရုံစိုက်လာစေခဲ့သည်။

နိုင်ငံရေး၊ လုံခြုံရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာ ဖိအားများသည် အရပ်ဘက်နေရာများအတွက်လည်း ဆိုးရွားသော သက်ရောက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ အစိုးရသည် သတင်းသမားများနှင့် အရပ်ဘက်လှုပ်ရှားသူများကို ထောင်ချခြင်းဖြင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို နှိမ်နင်းသည်ဟု စွပ်စွဲခံထားရသည်။ အတိုက်အခံကမူ ဆန္ဒပြပွဲများ ပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုနေပြီး အစိုးရကမူ ပြည်သူလူထု ပါဝင်မှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တားမြစ်နေသည်။

ဆိုမာလီယာသည် အရေးပါသော အခြေအနေတစ်ရပ်တွင် ရပ်တည်နေသည်။ နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်း၏ အချိန်မီဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် နိုင်ငံကို အကြမ်းဖက်မှုနှင့် နိုင်ငံရေးကွဲပြားမှုမှ ကင်းဝေးစေရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။ အတိတ်က အဓိကအားဖြင့် အမေရိကန်၊ ဥရောပသမဂ္ဂနှင့် ဗြိတိန်တို့ဖြစ်သော ရိုးရာအလှူရှင်များသည် ၂၀၀၄၊ ၂၀၀၈၊ ၂၀၁၂၊ ၂၀၁၆ နှင့် ၂၀၂၂ ခုနှစ်တို့တွင် ဆိုမာလီယာ၏ နောက်ဆုံး နိုင်ငံရေးအသွင်ကူးပြောင်းမှု ငါးခုကို အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

မိုဂါဒစ်ရှူးရှိ အမေရိကန်နှင့် ဗြိတိန် သံတမန်များသည် နှစ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းများကို စုစည်းပြီး ဆွေးနွေးပွဲများ အဆင်ပြေစေရန် အရေးကြီးသော ကြိုးပမ်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤကြိုးပမ်းမှုများသည် နောက်ကျခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွန်းအားပေးမှုအတွက် ဝါရှင်တန်နှင့် လန်ဒန်တို့ထံမှ ပိုမိုတိုက်ရိုက်ပါဝင်ပတ်သက်မှုများအပြင် ရိုးရာမဟုတ်သော ပင်လယ်ကွေ့အလှူရှင်များနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုများ လိုအပ်နိုင်ပါသည်။ တူရကီသည်လည်း ကြားဝင်စေ့စပ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများတွင် ပါဝင်ကူညီရန် စိတ်ဝင်စားကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ အန်ကာရာသည် အစိုးရနှင့် အတိုက်အခံ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ နိုင်ငံရေးသမားများနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသောကြောင့် ၎င်းကို ကြိုဆိုသင့်သည်။

နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်းသည် ဦးစွာ အစိုးရအား လက်တွေ့ကျပြီး အချိန်မီ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ငန်းစဉ်ကို အာရုံစိုက်ကာ နိုင်ငံရေးလမ်းပြမြေပုံကို ရိုးသားစွာ ဆွေးနွေးရန် ဖိအားပေးသင့်သည်။ ဗီလာဆိုမာလီယာသည် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များ၊ လေကြောင်းအေဂျင်စီနှင့် နိုင်ငံတကာအကူအညီများအပါအဝင် နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများကို နိုင်ငံရေးအငြင်းပွားမှုတွင် ကိရိယာများအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကိုလည်း ရပ်တန့်သင့်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတိုက်အခံအား အစိုးရနှင့် အပြုသဘောဆောင်စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းသင့်ပြီး အခြားအစိုးရတစ်ရပ် ဖွဲ့စည်းခြင်းသို့ ဦးတည်နိုင်သည့် အပြိုင်လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို စတင်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားသင့်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်းသည် နိုင်ငံကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေရန် တရားဥပဒေဘောင်ပြင်ပ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုသော နိုင်ငံရေးဖျက်ဆီးသူများအပေါ် ပစ်မှတ်ထားအရေးယူမှုများ ချမှတ်သင့်သည်။

လက်ရှိ နိုင်ငံရေးပိတ်ဆို့မှုအပြင် စစ်မှန်သော အမျိုးသားအဆင့် ဆွေးနွေးပွဲနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအတွက်လည်း အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။ ဂျီဘူတီနှင့် ကင်ညာတို့တွင် ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များသည် ငြိမ်းချမ်းရေးတည်ဆောက်ရာတွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပါဝင်သူများကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး တတိယသမ္မတနိုင်ငံကို ထူထောင်ရန် ကူညီခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်များမှ သင်ခန်းစာတစ်ခုမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းမရှိသေးသော လူများက တည်ဆောက်ထားသည့် အဖွဲ့အစည်းများသည် ရေရှည်တည်တံ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဆိုမာလီလူမျိုးများသည် ပြင်းထန်ပြီး ဘက်ပေါင်းစုံပါဝင်သော အမျိုးသားအဆင့် ဆွေးနွေးပွဲတွင် ပါဝင်ရန် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ဖူးပါ။ ၎င်းတို့သည် ပွင့်လင်းသော ဖိုရမ်တစ်ခု၊ စစ်မှန်သော ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးနှင့် ၎င်းတို့အားလုံး ပူးပေါင်းပိုင်ဆိုင်သော နိုင်ငံတော်အဖွဲ့အစည်းများ လိုအပ်သည်။

ဆိုမာလီယာသည် နိုင်ငံရေးပြိုကွဲမှုအစွန်းတွင် ရောက်ရှိနေသော်လည်း ကာကွယ်တားဆီးရေးအဆင့်တွင် ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်းသည် အတိတ်ကကဲ့သို့ပင် ယခုပင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဆိုမာလီယာကို မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမည့် လမ်းကြောင်းမှ ကင်းဝေးစေရန်နှင့် နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးတည်ဆောက်ရေးတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ကာကွယ်ရန် အချိန်ရှိနေသေးသည်။

ဤဆောင်းပါးတွင် ဖော်ပြထားသော အမြင်များသည် စာရေးသူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များဖြစ်ပြီး အယ်လ်ဂျာဇီးယား၏ အယ်ဒီတာ့အာဘော် ရပ်တည်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုခြင်း မရှိနိုင်ပါ။