ဇိမ်ခံကျန်းမာရေးခရီးစဉ်က သင့်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ပြေပျောက်စေနိုင်မလား။

ထိုနေ့က စားခဲ့သော အစားအစာများ (ပုစွန်အပါအဝင်) ကို စာရင်းပြုစုကြည့်သောအခါ ယခင်က ပုစွန်စားပြီးနောက် ပျို့အန်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိပြီး အစားအဆိပ်သင့်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစာမခံနိုင်ခြင်း (intolerance) ဖြစ်နေပြီလားဟု တွေးမိသည်။ ဆရာဝန်က အခြားဧည့်သည်များ ဖျားနာကြောင်း သတင်းပို့ခြင်းမရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပြီး စစ်ဆေးမှုအချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နိုရိုဗိုင်းရပ်စ် (norovirus) မဟုတ်ကြောင်း ပယ်ချခဲ့သည်။ (အိမ်ပြန်ရောက်မှ သွေးစစ်ကြည့်ရာ ပင်လယ်စာ ပရိုတင်းဓာတ်ကို အမှန်တကယ် မခံနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။)

ဆရာဝန်က ပျို့အန်ခြင်းကို သက်သာစေသော ဆေးကို သွေးကြောထဲသို့ ထိုးပေးခဲ့ရာ ၎င်းသည် အလျင်မြန်ဆုံး သက်သာရာရစေခဲ့ပြီး နှစ်နာရီအကြာတွင် ကျွန်ုပ်သည် များစွာနေလို့ကောင်းလာကာ ကျွန်ုပ်၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ချက်ချင်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

လုပ်ငန်းတာဝန် ပြီးမြောက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ပွင့်လင်းကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ ယောဂဖျာပေါ်၌ စတင်ခြင်းအစား ကျွန်ုပ်သည် ဆရာဝန်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သီးသန့်ခွဲခြားထားသော ကျွန်ုပ်၏အခန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည် — ထို့အပြင် ကျယ်ဝန်းသော ဧည့်ခန်း၊ စာကြည့်တိုက်၊ လသာဆောင်နှင့် အပူပေးထားသော ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်များ ပါဝင်သည့် ၅၆၀ စတုရန်းပေ ကျယ်ဝန်းသော ကျွန်ုပ်၏ ပင့်ဟောက်စ်ခန်းကိုလည်း ကျေနပ်နှစ်သက်နေခဲ့သည်။ (ကျွန်ုပ်သည် ၃၇၀ စတုရန်းပေ ကျယ်ဝန်းသော အခြေခံအဆင့် အခန်းကို ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီး ငွေပေးချေခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် တစ်ပတ်ကြာ အားလုံးပါဝင်သော ရေကြောင်းခရီးစဉ်အတွက် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၅,၀၀၀ သို့မဟုတ် စင်ကာပူဒေါ်လာ ၆,၃၉၆ ခန့်မှ စတင်သည်၊ သို့သော် အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။)

ကျွန်ုပ်၏ အစားအသောက်စားချင်စိတ် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ပြီး မော်ရိုကိုနိုင်ငံ၊ တန်ဂျီယာ (Tangier) မြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် ကျွန်ုပ်၏ လသာဆောင်မှ နေထွက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်၏အခန်း၌ နံနက်စာ စားခဲ့သည်။ နံနက် ၈ နာရီခွဲတွင် ကျွန်ုပ်သည် လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ရန် ခွင့်ပြုချက် ရရှိခဲ့သည်။