မိုဟာမက် အလီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေး သတင်းစကားကို အမှတ်တရပြုခြင်း

၂၀၁၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့တွင် ဂန္ထဝင် အမေရိကန်လက်ဝှေ့သမား မိုဟာမက် အလီသည် အသက် ၇၄ နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး ဆယ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏အသံသည် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပရိသတ်၏ ဟစ်အော်သံများ သို့မဟုတ် လက်ဝှေ့စင်၏ ရစ်သမ်များတွင် မဟုတ်ဘဲ ကုလသမဂ္ဂရှိ ကျွန်ုပ်၏ရုံးခန်းအပြင်ဘက် စင်္ကြံတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် နံရံပေါ်၌ သူကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့သော ကုလသမဂ္ဂဌာနချုပ်၏ ရေဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထိုအဆောက်အအုံကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ၊ ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပုံဖော်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ ငြိမ်းချမ်းရေးကို တောင့်တခြင်း၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အလီသည် ၁၉၇၈ ခုနှစ်တွင် ၎င်းကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ကုလသမဂ္ဂအရာရှိများထံသို့ ကိုယ်တိုင်ပေးအပ်ခဲ့ကာ ၎င်းကို “ငြိမ်းချမ်းရေးလက်ဆောင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုထက် ပိုသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ လူသိရှင်ကြား သတ္တိနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်ဟူသော သူ၏ ပုဂ္ဂလိက ယုံကြည်ချက်ကြားက တံတားတစ်ခုဖြစ်သည်။

ပန်းချီရေးဆွဲပုံသည် ရိုးရှင်းသည်။ ၎င်းတို့နောက်ကွယ်မှ စိတ်ရင်းမှန်သည် ထင်ရှားသည်။ ၎င်းသည် လက်ဝှေ့စင်ထက် ကျော်လွန်၍ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အများစုထက် ပိုမိုနားလည်ခဲ့သော လူတစ်ဦး၏ သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။

ပန်းချီကားနှင့်အတူ ပါလာသော စာတစ်စောင်တွင် အလီက ကျွန်ုပ်ကို ရပ်တန့်စေဆဲ စကားလုံးများကို ရေးသားခဲ့သည်- “အခြားသူများကို ဝန်ဆောင်မှုပေးခြင်းသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာအတွက် ပေးဆပ်ရသော အခကြေးငွေဖြစ်သည်။”

ကျွန်ုပ်သည် ထိုစာကြောင်းကို နေ့တိုင်း မြင်တွေ့ရသည်။ နေ့တိုင်းပင် ၎င်းသည် ကိုးကားချက်တစ်ခုထက် ဖိတ်ခေါ်ချက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ ကွဲပြားမှု၊ မညီမျှမှုနှင့် ပဋိပက္ခခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်းအပေါ် မည်သို့တာဝန်ရှိသည်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူကွယ်လွန်ပြီး ဆယ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏သတင်းစကားသည် အဘယ်ကြောင့် ပိုမိုအရေးတကြီး ဖြစ်နေရသနည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ပိုမိုပျက်စီးလွယ်သည်ဟု ခံစားရသော အချိန်ကာလတွင် နေထိုင်နေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲများကြောင့် ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း၊ တိုးပွားလာသော မုန်းတီးမှုများကြောင့် တင်းမာခြင်း၊ နည်းပညာအသစ်များ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ တိုးချဲ့လာခြင်းကြောင့် စမ်းသပ်ခံရခြင်းနှင့် အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးများ၏ အခွင့်အရေးနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုများ ပိုမိုခြိမ်းခြောက်ခံနေရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလီ၏ ပန်းချီကားသည် ရိုးရှင်းသော အရာတစ်ခုကို ပြောပြနေသည်- ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ဖြစ်နိုင်ဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ဆန္ဒရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ပိုမိုလုံခြုံသည့်အချိန်တွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း၏ အဖိုးအခကို အလီသိခဲ့သည်။ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူသည် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခံခဲ့ရပြီး ပြည်တွင်းရှိ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုနှင့် မတရားမှုများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူသည် ဘယ်သောအခါမှ လက်နက်ချခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ကျော်ကြားမှုကို အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မည့်အစား ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူ၏ပန်းချီကားကို ကုလသမဂ္ဂသို့ ယူဆောင်လာသောအခါ သူသည် သူ၏ဘဝဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော အချက်ကိုပင် ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် သတ္တိရှိရန် လိုအပ်သည်။ တိုက်ခိုက်သူ၏ သတ္တိသာမက ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်သူ၏ သတ္တိလည်း လိုအပ်သည်။

ယနေ့ ကျွန်ုပ်ကို အများဆုံး လှုပ်ရှားစေသည်မှာ သူသည် ထိုသတင်းစကားကို ကုလသမဂ္ဂသို့ အပ်နှင်းခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ခက်ခဲသောနေ့ရက်များတွင် (ထိုသို့သောနေ့ရက်များစွာရှိသည်) ကျွန်ုပ်သည် ထိုပန်းချီကားကို ကြည့်ပြီး အကြမ်းဖက်မှုကို နောက်ဆုံးစကားအဖြစ် လက်ခံရန် ငြင်းဆန်သူများက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဖန်တီးကြသည်ကို သတိရမိသည်။

ကုလသမဂ္ဂကို သူပုံဖော်ထားသည်မှာ နှိမ့်ချပြီး မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုသို့ မြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အားနည်းချက်များရှိသော နိုင်ငံများမိသားစုတစ်စုသည် အခက်အခဲများကြားမှ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုံစံနှုန်းများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ပြည့်မြောက်သည့်အချိန်တွင် ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကျွန်ုပ် မေးခွန်းထုတ်မိသည်- မိုဟာမက် အလီသည် ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ မည်သည့်အရာကို တောင်းဆိုမည်နည်း။

သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ အချင်းချင်းအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြောလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ်ယုံကြည်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်များအတွက် ပြတ်သားစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သကဲ့သို့ လူ့အခွင့်အရေးများကို ကာကွယ်ရန်။ ဖိနှိပ်ခံရသူများနှင့်အတူ ရပ်တည်ရန်၊ အသံမဲ့သူများအတွက် ပြောဆိုရန်နှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းက ပိုမိုလွယ်ကူပြီး လျစ်လျူရှုခြင်းက ပိုမိုအဆင်ပြေသည့်တိုင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆက်လက်ရွေးချယ်ရန်။

ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် အလီ၏ ပန်းချီကားသည် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားလုံးများနှင့် လုပ်ငန်းများမှတစ်ဆင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပြုစုပျိုးထောင်ကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့်အရာဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။

၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ပေးဆပ်ရသော အခကြေးငွေဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ငြိမ်းချမ်းရေးကို တောင့်တနေသော ကမ္ဘာကြီးအား ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးစီတိုင်း ပေးအပ်ရန် အခွင့်အရေးရှိနေသေးသည့် လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ဤဆောင်းပါးတွင် ဖော်ပြထားသော အမြင်များသည် စာရေးသူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များဖြစ်ပြီး Al Jazeera ၏ အယ်ဒီတာအဖွဲ့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုခြင်း မရှိနိုင်ပါ။