ကုန်ကျစရိတ်၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ရွေးချယ်မှုများ - အိန္ဒိယလူမျိုးများ ကလေးယူမှုနှုန်း လျော့နည်းလာရသည့်အကြောင်းရင်း

ဘန်ဂလူရူး၊ အိန္ဒိယ – နီဒီ အဂါဝါ (Nidhi Agarwal) လက်ထပ်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူမနှင့် သူမ၏လက်တွဲဖော်တို့သည် ကလေးမယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ကိုးနှစ်ကြာပြီးနောက် ယနေ့တိုင် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“လက်မထပ်ခင်တုန်းက ကျွန်မတို့ ကလေးအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မဆွေးနွေးခဲ့ကြပါဘူး။ ငွေကြေးကိစ္စတွေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်တွေအကြောင်းပဲ ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ” ဟု အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ နည်းပညာဗဟိုချက်ဖြစ်သော ဘန်ဂလူရူးတွင် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုကို ဦးစီးနေသည့် အသက် ၄၁ နှစ်အရွယ် နီဒီက ပြောသည်။ “လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကလေးအကြောင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကလေးမွေးပြီး ပြုစုပျိုးထောင်တာထက် ကိုယ့်ရဲ့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းတွေကို အာရုံစိုက်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် ပိုမိုသက်ရောက်မှုရှိစေမယ့် ကုမ္ပဏီတွေကို တည်ထောင်ချင်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရပါတယ်”

၎င်းသည် လွယ်ကူသော ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ကျွန်မရဲ့ အစ်မက အိမ်ထောင်မပြုထားတော့ မိသားစုဘက်က ကျွန်မကို ကလေးယူသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ဖိအားတွေ ရှိခဲ့ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကလေးမယူတာဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့မှာ ပိုမိုကြီးမားတဲ့ ဘဝရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ခံစားရပြီး အခုထိလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ခံစားနေရလို့ပါ”

ဤဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ချမှတ်သူများသည် သူတို့တစ်စုံတစ်ရာသာ မဟုတ်ပေ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ လူဦးရေတိုးပွားမှု မြန်ဆန်ခဲ့သည့် အိန္ဒိယနိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ လူငယ်အများအပြားသည် ယခုအခါ ကလေးအရေအတွက် လျှော့ချရန် သို့မဟုတ် ကလေးလုံးဝမယူရန် ရွေးချယ်လာကြသည်။

အစိုးရ၏ ကိန်းဂဏန်းများ၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံး လူဦးရေဆိုင်ရာ စစ်တမ်းဖြစ်သည့် Sample Registration System (SRS) ၏ စာရင်းဇယားအစီရင်ခံစာအရ အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် မွေးဖွားနှုန်း ကျဆင်းနေသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မျိုးပွားနှုန်းမှာ ယခုအချိန်အထိ လူဦးရေတိုးပွားမှုကို ထိန်းထားနိုင်လောက်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ မှတ်ပုံတင်အထွေထွေရုံးနှင့် သန်းခေါင်စာရင်းကော်မရှင်နာရုံးမှ ပြီးခဲ့သည့်လက ထုတ်ပြန်ခဲ့သော နောက်ဆုံး SRS အစီရင်ခံစာအရ အိန္ဒိယ၏ စုစုပေါင်းမျိုးပွားနှုန်း (TFR) သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလျှင် ကလေး ၁.၉ ဦးအထိ ကျဆင်းသွားကြောင်း ပြသနေသည်။ ၎င်းသည် လူဦးရေကို လက်ရှိအဆင့်တွင် ဆက်လက်ထိန်းထားရန် လိုအပ်သည့် စံနှုန်းဖြစ်သော ၂.၁ ထက် နည်းပါးနေသည်။ TFR ဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ဘဝသက်တမ်းအတွင်း မွေးဖွားနိုင်သည့် ပျမ်းမျှကလေးအရေအတွက်ဖြစ်သည်။ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်များတွင် အိန္ဒိယ၏ TFR သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလျှင် မွေးဖွားနှုန်း ၃.၃ ခန့် ရှိခဲ့သည်။

ပညာရေးနှင့် ကိုယ်ဝန်တားဆေးများ ပိုမိုရရှိနိုင်ခြင်းသည် ကလေးမွေးဖွားနှုန်း ကျဆင်းရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းများဖြစ်ပြီး ကလေးပြုစုပျိုးထောင်စရိတ် မြင့်တက်လာခြင်းကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကျွမ်းကျင်သူများက ဆိုသည်။

ဘန်ဂလူရူးမှ အတိုင်ပင်ခံ မီးယပ်အထူးကုဆရာဝန် ဂျိုဆနာ မာလေ (Jyotsna Mirlay) က အယ်လ်ဂျာဇီးယားသို့ ပြောကြားရာတွင် ပညာရေးအဆင့်အတန်း မြင့်မားလာခြင်းနှင့် ဂလိုဘယ်လိုက်ဇေးရှင်းတို့ကြောင့် ယနေ့ခေတ် လူငယ်အမျိုးသမီးများသည် ၎င်းတို့၏ မိခင်များနှင့် အဘွားများကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ကလေးမွေးခြင်း၏ အရေးပါမှုဆိုင်ရာ ရိုးရာအယူအဆများကို ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာကြောင်း ပြောသည်။ “အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးမွေးမှသာ ဘဝမှာ တည်ငြိမ်မှုရှိမယ်” ဆိုသည့် သတင်းစကားများကို သူတို့က ငြင်းပယ်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူမက ဆိုသည်။

“အရင်က အဲဒီလိုအယူအဆတွေကြောင့် အိန္ဒိယအမျိုးသမီးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းကို ဘေးဖယ်ပြီး ကလေးမွေးရမယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ အဲဒီအယူအဆတွေက ယုံကြည်မှု လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားပါပြီ။ ပညာရေးကြောင့် ပိုမိုစွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့်ရှိတဲ့ အသက် ၃၀-၄၀ အရွယ် အမျိုးသမီးတွေအတွက်တော့ အဲဒီအယူအဆတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါက သူတို့မှာ ကလေးယူမယူဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်ကို ပေးထားပါတယ်” ဟု မာလေက ဆိုသည်။

ကလေးယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်တောင်းခံရန် သူမထံလာရောက်သည့် စုံတွဲများသည် ၎င်းတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများနှင့် ချိန်ညှိ၍ ကလေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လာကြသည်ကို သူမ တွေ့ရှိရသည်။

“ကိုယ့်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းမှာ အောင်မြင်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာလို့ ကလေးယူရမှာလဲလို့ မေးခွန်းထုတ်တဲ့ စုံတွဲတွေကို ကျွန်မ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ကလေးယူခြင်းက သူတို့ဘဝကို တန်ဖိုးတိုးစေမှာလား ဒါမှမဟုတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ဖို့အတွက်ပဲ လိုအပ်ချက်တစ်ခုလားဆိုတဲ့ အကျပ်ရိုက်မှုမျိုး သူတို့မှာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ဘန်ဂလူရူးအခြေစိုက် လူ့အခွင့်အရေးရှေ့နေ အသက် ၄၁ နှစ်အရွယ် ရှဝေတာ လူသရာ (Shweta Luthra) အတွက်မူ အသက် ၂၃ နှစ်တွင် လက်ထပ်ခဲ့စဉ်က ကလေးယူခြင်းသည် ချက်ချင်းလုပ်ဆောင်ရမည့် ဦးစားပေးကိစ္စ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

“ကျွန်မက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အာရုံစိုက်ချင်တယ်၊ ပိုပြီး ပညာသင်ချင်တယ်၊ ကမ္ဘာလှည့်ချင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွဲဖော်ကတော့ ကလေးလိုချင်တယ်” ဟု သူမက အယ်လ်ဂျာဇီးယားသို့ ပြောသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကမ္ဘာပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လောက်အောင် ဝင်ငွေမရှိကြသေးကြောင်း သူမက ဆိုသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် PhD တက်ရောက်ရန် သူမ၏ လက်တွဲဖော်နှင့်အတူ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ကျွန်မသားကို သူက မတော်တဆဖြစ်လာတာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းပါလို့ ပြောလေ့ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုနဲ့ လက်တွဲဖော်ကို ပျော်ရွှင်စေချင်တာရယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကလေးယူချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိတာရယ်ကြောင့် ကလေးကို မွေးဖွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။

ကလေးယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးသဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းနှင့် ချိန်ညှိ၍ ဆုံးဖြတ်သူများအတွက် “အကောင်းဆုံးအချိန်” (sweet spot) တစ်ခု ရှိတတ်ကြောင်း လူသရာက ဆိုသည်။

“ကျွန်မလိုပဲ အသက် ၂၀ ကျော်မှာ စောစောစီးစီး ကလေးယူပြီးမှ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အာရုံစိုက်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်မှာ ခေါင်းဆောင်မှုရာထူးတွေ ရောက်ပြီး ကိုယ့်အဖွဲ့ကို အဝေးကနေ လမ်းညွှန်နိုင်တဲ့ အစွမ်းအစရှိလာတဲ့အခါမှ ကလေးယူတာမျိုးကို ရွေးချယ်ကြပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။

အိန္ဒိယနိုင်ငံတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဦးစားပေးလိုသည့် အမျိုးသမီးအများအပြားသည် မျိုးဥအေးခဲခြင်း (egg freezing) ကိုလည်း ရွေးချယ်လာကြသည်။ အိန္ဒိယတွင် မျိုးဥအေးခဲပေးသည့် မျိုးအောင်ခြင်းစင်တာပေါင်း ၂,၀၀၀ ကျော် ရှိသည်။

ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်းကြောင့် အမည်လွှဲထားသည့် မာရီယာ (Maria) သည် ဘန်ဂလူရူးမှ အသက် ၃၈ နှစ်အရွယ် လွတ်လပ်သော မိတ်ကပ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းအချို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၏ အရေးကြီးသော အချိန်ကာလများတွင် ကလေးယူရမည်ကို ဖိအားမပေးစေရန် သို့မဟုတ် သင့်လျော်သော လက်တွဲဖော်နှင့် မတွေ့သေးသည့်အတွက် မျိုးဥအေးခဲခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြကြောင်း သူမက ပြောသည်။

“ဒါက အမျိုးသမီးအများအပြားကို မိခင်ဘဝထဲကို အလျင်စလို မဝင်ရောက်ဘဲ သူတို့တတ်နိုင်တဲ့အချိန် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရွေးချယ်တဲ့အချိန်မှာ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်ကို ပေးတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ ဒီရွေးချယ်ခွင့်က ပိုပြီး လက်ခံလာနိုင်သလို ရရှိနိုင်မှုလည်း ပိုများလာတာက အရမ်းကောင်းပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရွေးချယ်မှုများနှင့် ပညာရေးသည် ကလေးယူမယူ သို့မဟုတ် ဘယ်အချိန်တွင် ယူမည်ဆိုသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို တွန်းအားပေးနေသော်လည်း နိုင်ငံ၏ မြင့်တက်လာသော လူနေမှုစရိတ်သည်လည်း အိန္ဒိယလူမျိုးအများအပြားအတွက် အဓိကအချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

အိန္ဒိယနိုင်ငံသည် လက်ရှိတွင် ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကို ကြုံတွေ့နေရသည်။ အိန္ဒိယနိုင်ငံ စာရင်းအင်းနှင့် အစီအစဉ်အကောင်အထည်ဖော်ရေး ဝန်ကြီးဌာန၏ အဆိုအရ ဧပြီလတွင် နိုင်ငံ၏ စားသုံးသူဈေးနှုန်း ငွေကြေးဖောင်းပွမှုသည် မတ်လက ၃.၄၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၃.၄၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ခြောက်လဆက်တိုက် မြင့်တက်ခဲ့သည်။ အမေရိကန်နှင့် အစ္စရေးတို့၏ အီရန်အပေါ် စစ်ပွဲသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပါက အိန္ဒိယတွင် ငွေကြေးဖောင်းပွမှုကို ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်ကြောင်း နိုင်ငံ၏ ဗဟိုဘဏ်က သတိပေးထားသည်။

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ငွေကြေးရန်ပုံငွေအဖွဲ့ (IMF) ၏ အဆိုအရ ၂၀၂၅ ခုနှစ်တွင် အိန္ဒိယ၏ ပျမ်းမျှနှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ၂,၈၇၈ ဒေါ်လာ သို့မဟုတ် တစ်လလျှင် ၂၄၀ ဒေါ်လာအောက်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး လူနေမှုစရိတ်ဒေတာဘေ့စ်ဖြစ်သည့် Numbeo ၏ အဆိုအရ ၂၀၂၆ ခုနှစ် ဇွန်လအထိ အိန္ဒိယတွင် လူတစ်ဦးအတွက် ခန့်မှန်းခြေ လစဉ်ကုန်ကျစရိတ်မှာ အိမ်လခမပါဘဲ ၂၇,၆၆၄.၇ ရူပီး (၂၉၀.၄၀ ဒေါ်လာ) ဖြစ်သည်။

အီလက်ထရွန်နစ်ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည့် အသက် ၃၆ နှစ်အရွယ် ရူပါ (Roopa) အတွက်မူ မြင့်မားသော လူနေမှုစရိတ်သည် ကလေးယူမယူ ဆုံးဖြတ်ရာတွင် အဓိကစိုးရိမ်စရာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် အိမ်ဖော်အဖြစ် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည့် မိခင်တစ်ဦးတည်းရှိသော မိသားစုတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ရူပါသည် ငွေကြေးအရ လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားရမှသာ ကလေးယူလိုသည်။

“ကျွန်မတို့အများစုက ကလေးတွေကို ပညာရေးကောင်းကောင်းနဲ့ အနာဂတ်အတွက် အခွင့်အလမ်းတွေအပါအဝင် အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပေးချင်ကြပါတယ်။ လူနေမှုစရိတ်တွေ မြင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့အများစုဟာ မိသားစုကို မချဲ့ထွင်ခင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ ငွေကြေးတည်ငြိမ်မှုနဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ရည်မှန်းချက်တွေကို အချိန်ယူစဉ်းစားချင်ကြပါတယ်” ဟု သူမက အယ်လ်ဂျာဇီးယားသို့ ပြောသည်။

လူသရာကမူ လူငယ်အများအပြားသည် မိသားစုထူထောင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ လူနေမှုဘဝကို မြှင့်တင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြကြောင်း ဆိုသည်။

“လူငယ်အများအပြားက ကလေးယူမယ့်အစား အားလပ်ရက်တွေမှာ ခရီးထွက်တာ၊ အပတ်စဉ်တိုင်း အပြင်ထွက်စားသောက်တာမျိုးတွေကို ငွေသုံးဖို့ ရွေးချယ်နေကြပါတယ်။ လကုန်ရင် ကျန်တဲ့ငွေတွေကို အိမ်လခနဲ့ တခြားဘေလ်တွေအတွက်ပဲ သုံးလိုက်ကြတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။

နောက်ဆုံး SRS အစီရင်ခံစာအရ အိန္ဒိယတွင် မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်းသည် ၂၀၁၉ ခုနှစ်တွင် မွေးဖွားမှု ၁,၀၀၀ လျှင် ၃၀ ရှိရာမှ ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် ၁,၀၀၀ လျှင် ၂၄ ဦးအထိ ကျဆင်းလာသည်။

လူဦးရေအတွင်း မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်း ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကလေးပိုမိုမွေးဖွားလိုသည့် ဆန္ဒလည်း လျော့နည်းလာသည်ကို ကျွမ်းကျင်သူများက သမိုင်းကြောင်းအရ လေ့လာတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဤအချက်သည် အိန္ဒိယတွင် ဖြစ်ပေါ်နေပုံရသည်။

အိန္ဒိယနိုင်ငံ၏ မှတ်ပုံတင်အထွေထွေရုံးနှင့် သန်းခေါင်စာရင်းကော်မရှင်နာရုံး၏ မေလ လူဦးရေဆိုင်ရာ စစ်တမ်းအရ ပညာရေးအနိမ့်ဆုံးနှင့် မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည့် အိန္ဒိယမြောက်ပိုင်း ဘီဟာ (Bihar) ကဲ့သို့သော အဆင်းရဲဆုံးပြည်နယ်များသည် နိုင်ငံအတွင်း အမြင့်ဆုံးမျိုးပွားနှုန်း ၂.၉ ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဥတ္တရပရာဒက်ရှ် (Uttar Pradesh) က ၂.၆ ဖြင့် နောက်မှလိုက်နေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ပညာရေးအမြင့်ဆုံးနှင့် မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်း အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည့် အိန္ဒိယမြို့တော် နယူးဒေလီသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလျှင် ပျမ်းမျှမွေးဖွားနှုန်း ၁.၂ ဖြင့် အနိမ့်ဆုံးမျိုးပွားနှုန်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အိန္ဒိယတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် ပညာရေးစနစ် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် တမီလ်နာဒူး (Tamil Nadu) နှင့် ကီရာလာ (Kerala) ကဲ့သို့သော တောင်ပိုင်းပြည်နယ်များသည် ၁.၃ နှုန်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

“အစိုးရအနေနဲ့ မွေးဖွားမှုတွေကို ဘေးကင်းတဲ့နေရာတွေမှာ ဖြစ်စေဖို့နဲ့ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနဲ့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေကို လူတွေရရှိစေဖို့ လုပ်ဆောင်ပေးတာတွေအပါအဝင် အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်း လျော့ကျသွားတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။ ဒါဟာ အိန္ဒိယမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ကြိုးပမ်းနေတဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ရလဒ်တစ်ခုပါပဲ” ဟု မီးယပ်အထူးကုဆရာဝန် မာလေက ဆိုသည်။

ကိစ္စရပ်အများစုတွင် စုံတွဲတစ်တွဲ ကလေးယူမယူဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီးများအတွက် ရရှိနိုင်သော လက်တွေ့ကျသည့် ရွေးချယ်မှုများအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

“ဆေးဆိုင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျန်းမာရေးဌာနမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ပါးစပ်ကသောက်ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်တားဆေးတွေကို ရှာဖွေရတာက ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပိုပြီး လွယ်ကူလာပါပြီ။ ဒါက မြို့ငယ်လေးတွေနဲ့ ကျေးလက်ဒေသတွေက အမျိုးသမီးတွေကို ကလေးယူခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသိပညာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တာပါ” ဟု မာလေက ဆိုသည်။

သူမက ထပ်လောင်းပြောကြားသည်မှာ အမျိုးသမီးအများအပြားသည် ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရရှိနိုင်သည့် ပံ့ပိုးကူညီမှုအပေါ် မူတည်၍ ကလေးမည်မျှယူမည်ကို ရွေးချယ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

“အိန္ဒိယရဲ့ ပုံမှန်လူမှုရေးစနစ်ကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် လူငယ်စုံတွဲတွေမှာ ကလေးထိန်းဖို့ ကူညီပေးတဲ့ မိဘတွေ ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အသက်ကြီးမှ ကလေးယူဖို့ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် ဒီပံ့ပိုးမှုစနစ်က ရှိချင်မှရှိတော့မှာဖြစ်ပြီး သူတို့အနေနဲ့ ကလေးထိန်း (nanny) သို့မဟုတ် ကလေးထိန်းကျောင်းတွေကို အားကိုးရမှာဖြစ်လို့ ကုန်ကျစရိတ် ပိုများလာနိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

လူ့အခွင့်အရေးရှေ့နေ လူသရာက ကုမ္ပဏီများက လူများကို မည်သို့ပံ့ပိုးပေးသည်ဆိုသည့်အချက်သည်လည်း ကလေးယူမယူ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း ထောက်ပြသည်။

အိန္ဒိယတွင် အလုပ်လုပ်သော အမျိုးသမီးများသည် ပထမဆုံးကလေးနှစ်ဦးအတွက် လစာပေးသည့် ခွင့်ရက် ၂၆ ပတ်၊ တတိယနှင့် နောက်ဆက်တွဲကလေးများအတွက် ၁၂ ပတ်နှင့် မွေးစားကလေးများအတွက် ၁၂ ပတ်အထိ ခွင့်ယူခွင့်ရှိသည်။ ဖခင်ခွင့်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖက်ဒရယ်အစိုးရ ဝန်ထမ်းများသည် ဥပဒေအရ လစာပေးသည့် ဖခင်ခွင့် ၁၅ ရက် ရပိုင်ခွင့်ရှိသော်လည်း ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍတွင်မူ ဖက်ဒရယ်ဥပဒေ မရှိပေ။

“သူနဲ့ သူ့လက်တွဲဖော် ကလေးရတော့မှာဖြစ်လို့ အလုပ်ကနေ ခွင့်ယူချင်တယ်လို့ အလုပ်ရှင်ကို ပြောတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ကျွန်မသိပါတယ်။ အလုပ်ရှင်က ‘ကလေးထိန်းတွေနဲ့ ကလေးထိန်းကျောင်းတွေက ဘာလုပ်ဖို့လဲ’ လို့ ပြန်မေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို အယူအဆတွေက အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စုံတွဲတွေအတွက် ကလေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ရတာ ခက်ခဲစေပါတယ်” ဟု လူသရာက ဆိုသည်။

မွေးကင်းစကလေးသေဆုံးမှုနှုန်း လျော့ကျလာသော်လည်း အိန္ဒိယတွင် မျိုးမအောင်ခြင်း (ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ခြင်း) ပြဿနာမှာ မြင့်တက်လာသည်။ အိန္ဒိယတွင် မျိုးမအောင်မှုနှုန်းသည် ၁၉၉၂-၉၃ ခုနှစ်တွင် ၂၂.၄ ရာခိုင်နှုန်းရှိရာမှ ၂၀၁၅-၁၆ ခုနှစ်တွင် ၃၀.၇ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးလာကြောင်း လေ့လာမှုများက ပြသနေသည်။

မာလေ၏ အဆိုအရ ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းအချို့မှာ လူနေမှုပုံစံ ရွေးချယ်မှုများကြောင့် ဖြစ်သည်။ “သူတို့ထဲက အများစုဟာ ဇီဝဖြစ်စဉ်ဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေး အားနည်းတာ၊ အဝလွန်တာ၊ ဟော်မုန်းမညီမျှတာတွေ ကြုံတွေ့နေရပြီး ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ်ဝန်ရဖို့ ခက်ခဲစေပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။

နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် မျိုးအောင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆေးခန်းများ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း မျိုးအောင်ခြင်း ကုသမှုများသည် ဈေးကြီးသဖြင့် စုံတွဲအများအပြားကိုပင် ကြိုးစားကြည့်ရန် စိတ်ဓာတ်ကျစေနိုင်ကြောင်း သူမက မှတ်ချက်ပြုသည်။

အိန္ဒိယအစိုးရသည် နိုင်ငံ၏ မွေးဖွားနှုန်းကျဆင်းမှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မူဝါဒတစ်ရပ်ကို မကြေညာသေးသော်လည်း ပြည်နယ်အသီးသီးက လူများကို ကလေးပိုမိုမွေးဖွားရန် အားပေးရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

ပြီးခဲ့သည့်လက မွေးဖွားနှုန်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးလျှင် ကလေး ၁.၄ ဦးအထိ ကျဆင်းနေသည့် တောင်ပိုင်းပြည်နယ် အန်ဒရာပရာဒက်ရှ် (Andhra Pradesh) သည် တတိယမြောက်ကလေး မွေးဖွားပါက စုံတွဲများကို ရူပီး ၃၀,၀၀၀ (၃၁၅ ဒေါ်လာ) နှင့် စတုတ္ထမြောက်ကလေးအတွက် ၄၀,၀၀၀ (၄၂၀ ဒေါ်လာ) ပေးအပ်မည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားသည်။

အနောက်ဘက်ရှိ ဂိုအာ (Goa) နှင့် တောင်ပိုင်းရှိ ကာနာတာကာ (Karnataka) နှင့် တီလန်ဂါနာ (Telangana) ပြည်နယ်များသည် ကလေးပိုမိုမွေးဖွားရန် အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မိဘဖြစ်လာသူများအတွက် ပြည်နယ်ရန်ပုံငွေဖြင့် IVF စင်တာများကို စတင်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် မာလေ၏ အဆိုအရ အစိုးရသည် အိန္ဒိယ၏ မျိုးပွားနှုန်းကျဆင်းမှုကို စီမံခန့်ခွဲရန် အလေးအနက်ထားပါက လူများ ဘာကြောင့် ကလေးမယူကြသလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကို ပိုမိုမေးမြန်းသင့်ကြောင်း ဆိုသည်။

“စုံတွဲတစ်တွဲက ကလေးယူမယူ ဆုံးဖြတ်တဲ့အခါ ဒါဟာ အသိပညာနဲ့ ဆုံးဖြတ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် အစိုးရက ကလေးပိုမိုယူဖို့ ပြောဆိုရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောင်းလဲသွားဖို့ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။

“ဒါကြောင့် အစိုးရအနေနဲ့ ‘ဘာကြောင့် အသက် ၃၀ နဲ့ ၄၀ ကျော်အရွယ် စုံတွဲတွေက ကိုယ်ဝန်ရဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲနေရတာလဲ’ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို မေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်” ဟု မာလေက ပြောသည်။

ဘန်ဂလူရူးမှ အဂါဝါအတွက်မူ အစိုးရအပြင် အိန္ဒိယလူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးသည်လည်း လူတို့၏ မျိုးပွားမှုဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများကို လေးစားမှု ပိုမိုပြသရန် လိုအပ်သည်။

“ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ လက်တွဲဖော် ကလေးမယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ လူတွေက ကျွန်မကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြတုန်းပါပဲ။ လူတွေက ကျွန်မတို့နောက်ကွယ်မှာ ပြောဆိုကြပြီး ကျွန်မတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်မှာ ကလေးမရနိုင်တဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေတစ်ခုခု ရှိနေလို့လားလို့ မေးခွန်းထုတ်ကြပါတယ်။ မိသားစု စုဝေးပွဲတွေမှာဆိုရင် တချို့လူတွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နောက်ကွယ်က အကြောင်းပြချက်ကို နားမလည်နိုင်ကြပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။

“ဒါပေမဲ့ မျိုးပွားခြင်းဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဖြစ်လည်းဖြစ်သင့်ပါတယ်။ လူတွေရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို နားလည်ဖို့ အချိန်ယူရနိုင်ပေမဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကတော့ ဒါကို လက်ခံပြီး လေးစားသင့်ပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။